Uitgelicht / Inspiratie

In gesprek met . . . Ed Andriessen

‘MiMakker Blixum’ hoeft niets en mag alles!

Het was zeldzaam stil in Cello toen Ed Andriessen in de vieringen van 11 en 12 maart vertelde over zijn ervaringen als ‘contactclown’. Op het scherm stond zijn foto als ‘Mimakker Blixum’: met een forse rode neus, rode baret, helder groen overhemd en zwart-rood gestreepte stropdas. Bij zijn volledige uitmonstering horen ook nog vuurrode schoenen, één groene sok en één fel gestreepte…. Lees meer →

In gesprek met . . . Jack Steeghs

Een voorganger afkomstig van een boerenbedrijf: dat hebben we nog niet eerder meegemaakt.
Het maakt mij – en ik denk veel anderen – nieuwsgierig.
Jack is nu bijna vijf maanden werkzaam bij ons. Hij heeft zich voorgesteld in de Salvatoriaan en in Cello; hij komt over als een hartelijke, open en ontspannen man. We weten het een en ander van hem, maar wie is hij, wat drijft hem, wat zijn zijn plannen en idealen? Toen wij (schrijfgroep website) hem vroegen of hij op de website meer over hemzelf wilde vertellen, zei hij spontaan ja. En op een mooie wintermiddag zitten we samen in de Schaapskooi te praten alsof we elkaar al tijden kennen.

Eerst vraag ik hoe het hem in de eerste maanden in onze gemeenschap vergaan is? Jack heeft tot nu toe zo’n beetje aan alles geproefd, heeft veel mensen ontmoet, heeft kennis gemaakt met heel wat werkgroepen, vergaderingen bijgewoond, ziet dat er ontzettend veel gedaan wordt, onthoudt nog niet alle namen, vindt het nog steeds heel bijzonder dat hij hier werkt, dat men hem uitgekozen heeft. Het is fijn om samen te werken met de andere leden van de pastoraatsgroep, “pittige meiden” volgens hem. Ook goed om geregeld contact te hebben met alle andere voorgangers.
JackSteegs_MetWerkgroepAanKeukentafel
Kort na elkaar is hij in enkele vieringen voorgegaan en heeft daar over het algemeen goede reacties op gekregen, heeft bemoediging ervaren. Daar is hij blij mee, want hij heeft in het verleden wel eens andere ervaringen gehad. Zo te horen voelt hij zich thuis en is hij al behoorlijk ingeburgerd.

Wel vindt hij, dat er erg veel te doen is, en in 16 uur per week kun je nu eenmaal niet alle aspecten van gemeenschapswerk op je nek nemen. Een viering voorbereiden neemt dan al gauw een groot deel van die uren in beslag: overweging schrijven, liederen uitzoeken met de koren, PowerPoint-presentatie maken, viering uittypen, contact opnemen met lectoren en nog een hoop andere dingetjes waaraan gedacht moet worden.

Er worden nieuwe plannen gesmeed, maar hij ziet heel goed, dat je dan niet tegelijk al het “oude’ in stand kan houden, er mogen keuzes gemaakt worden. Hij kan goed van zichzelf inschatten waar zijn grenzen liggen. Huisbezoek, individuele contacten schieten er voorlopig bij in.
Maar hard werken is hij gewend! Als je opgegroeid bent op een boerenbedrijf weet je wel wat dat is. Dag en soms ook nacht, ook in het weekend, weinig vrije dagen…..

Hij is geboren en getogen in de Peel (1964), in Neerkant bij Deurne. Ja, dat dorp in de boeken van Toon Kortooms en ook dat “Dorp” van Wim Sonneveld! Jack is enig kind en het was vanzelfsprekend dat hij het bedrijf van zijn ouders te zijner tijd zou overnemen. Met de zorg voor 1500 varkens. Voor mij als leek is dat een groot aantal, maar omdat het vleesvarkens zijn heb je volgens Jack (in de tijd dat hij varkenshouder was) met zo’n aantal “slechts” een middelgroot bedrijf…

Hij houdt van het werk en van de dieren, maar loopt wat vast in het traditionele katholieke milieu en in het verzakelijkte boerenmilieu, hij heeft grote behoefte aan geestelijke voeding.

En de tijden veranderen: alles moet grootschaliger, economischer, er is weinig persoonlijke aandacht voor individuele boeren. Het is vaak een eenzaam bestaan. Jack wilde verantwoord boeren waarbij zorg voor het welzijn van de dieren en voor het milieu voorop staan. Tenslotte verkoopt hij het bedrijf in 1997 en gaat op 33-jarige leeftijd theologie studeren, een totale ommezwaai! Hij is inmiddels getrouwd met Hadewieg, een Drentse boerendochter van protestantse huize…een boeiende combinatie.

JackSteegs_OntmoetingstafelRondom het stoppen met varkens houden vraagt hij zich af of opnieuw studeren wel kan; het was lang geleden dat hij Engels leerde op de Landbouwschool in Helmond; in het eerste jaar heeft hij een paar Engelstalige theologieboeken bijna letterlijk zitten vertalen met behulp van woordenboeken, maar doorzetten zou en moest hij! En als je iets echt wil en het past bij je dan lukt het ook! Zie hier een belangrijke karaktertrek van Jack.

Tijdens zijn studiefase solliciteerde hij op een projectfunctie bij de Diocesane Werkgroep Kerk, Landbouw en Platteland in het aartsbisdom Utrecht. Jack ging vijf jaar lang letterlijk de boer op in alle dekenaten, peilde waar tuinders en boeren behoefte aan hadden en wat de kerk eventueel voor hen kon betekenen, startte gesprekskringen, bracht burgers en boeren in parochies bij elkaar.

Voor de duidelijkheid: het aartsbisdom Utrecht omvat de provincies Overijssel, Gelderland, Utrecht en een deel van de Flevopolder, met heel veel platteland! Hij reisde dus ontzettend veel, maar dit werk gaf hem veel voldoening.

Na zijn projectfunctie kreeg hij in een andere functie te maken met de vele fusies van parochies, ontslag van medewerkers, verandering van opvattingen, striktere regels, met soms uitsluiting van mensen, met onrecht. En als er één ding is waar hij niet tegen kan, is het juist dát. Hij hield het niet meer vol.

“Van crises leer je”, zegt Jack, “ je wordt eigen-wijs.” Dus is hij daarna als zelfstandig ondernemer begonnen, als Boerenpastor. In die hoedanigheid verkent hij sleutelpersonen, netwerken, bezoekt boeren en tuinders en zet projecten op. De afgelopen vijftien jaar heeft Jack de meeste voldoening gekregen door gesprekskringen genaamd “Grond van Leven”: boeren en burgers samen, jong en oud, liefst oecumenisch, in een vertrouwde huiskamersetting. Wat kun je voor elkaar betekenen? Met een goede voorbereiding lopen gesprekken vanzelf en kunnen mensen heel veel voor elkaar betekenen, zo is zijn ervaring.

Naast zijn werk in loondienst voor de San Salvator zit hij momenteel in de eindfase van een project van en voor oudere jongeren in een parochie in Heerlen. Daarnaast schrijft hij artikelen over hoe we met de aarde omgaan, over duurzame ontwikkeling, nieuwe initiatieven, onderhoudt hij contacten met vooruitstrevende gemeenschappen. En ergens doet hij verslag van een viering in een varkensstal. Ach, waarom niet? …… En ja, hij schrijft ook af en toe poëtische gedachten die hem tijdens wandelingen te binnen schieten. (kijk eens op www.vroedman.nl)

Hadewieg en Jack verhuisden zo’n 18 jaar geleden naar Zaltbommel, en kregen 5 kinderen: een dochter en vier zonen, die nu in de leeftijd tussen 8 en 20 jaar oud zijn. Maar ook in de Bommelerwaard mist hij een gemeenschap waar hij de inspiratie, de broodnodige religieuze voedingsbodem voor zijn eigen geloofsleven kan vinden: met voeten in de aarde, geworteld in een goede humuslaag, gevoed door christelijke bronnen. En toen kwam de vacature bij de San Salvator gemeenschap!

Naast diaconie vindt hij gemeenschapsopbouw heel belangrijk. Goede voorwaarden scheppen, zodat uit een vertrouwde, veilige bedding “iets voor een ander betekenen” vanzelfsprekend wordt.

We zijn nog lang niet uitgepraat als de tijd om is, omdat we allebei naar een andere afspraak moeten. In de auto zit ik te bedenken hoe ik van álles wat deze duizendpoot vertelde een samenhangend verhaal kan maken. …

Dank je wel voor dit gesprek Jack, ik wens je alle goeds en hoop, dat jouw werk in de “buitengebieden” en je werk in onze gemeenschap elkaar mooi zullen bevruchten, om maar in tuinderstermen te spreken. Zo blijven we een b(l)oeiende gemeenschap.

Ans Mettes. januari 2017

In gesprek met . . . Arie Akkermans

Elke ontmoeting die je goed doet, is een spoor van God

Het gesprek met Arie Akkermans, Fiet Vreeburg en mij op een warme dag in augustus, vindt beneden in zijn huis plaats in een prettig koele kamer :‘Hier zit ik vóór een uur of vijf ’s middags eigenlijk nooit’, zegt hij. ‘Ik zit meestal boven op mijn studeerkamer. ‘Daar heb ik alles bij de hand.’ Lees meer →

In gesprek met . . . Wim van Engelen

Interview met Willem van Engelen

Het is bijzonder om een voor jou onbekend iemand te mogen ontmoeten
en in een gesprek met elkaar wederzijds kennis te maken.

 Willem van Engelen is geboren in februari 1949 in Veldhuizen (Vleuten-De  Meern) aan de Leidse Rijn  als oudste zoon; later werd het gezin nog uitgebreid met 2 zonen.

1949 is het jaar waarin ik mijn studie diergeneeskunde in Utrecht gestart ben en ontgroend werd.

Willem heeft Electro techniek gestudeerd en zich vooral bekwaamd in sterkstroom. In de wegenbouw heeft hij ook gewerkt en zich ook met liften bezig gehouden. Een fout door een collega na het onderhoud aan een lift is hem eens bijna fataal geworden.

Zijn vrouw Ria heeft hij in 1970 in Utrecht ontmoet. Samen hebben zij 2 dochters, Irene (’77) en Marloes(’79).
Hij heeft Gerard Zuidberg, emeritus pastoor en mede oprichter van de vereniging  van pastoraalwerkenden leren kennen.
Willem heeft voor Agfa Gevaert en daardoor ook in België gewerkt.

Een ½ jaar heeft hij gependeld van Utrecht naar den Bosch om zich daar met kopieer machines bezig te houden.
In 1985 zijn Ria en Willem naar den Bosch verhuisd.

Willem heeft o.a. te maken gehad met Jacques Snackers, Wim de Bekker en Karel Huiskamp en heeft verschillen van inzichten ervaren; ook Giel van der Smissen, Bets Panhuijsen, John Parker en Frits Bakker heeft  hij in hun zijnswijze meegemaakt. In de periode van Frits  heeft hij deelgenomen aan het bestuur van de San Salvator parochie met speciaal verantwoordelijkheid voor technische zaken. Deelname van zogenoemde leken aan het parochie bestuur was tegen het uitdrukkelijke gezag van bisschop ter Schure.

Met onze koster Toon Merks heeft hij o.a. een lek in de top van het dak van de San Salvator kerk gerepareerd.  Dit ter voorkoming van extra kosten voor het bisdom dat een technische dienst wilde inschakelen.
Met bisschop Bluyssen werd in de San Salvator als experimentele parochie veel gedoogd zoals het voorgaan van gehuwde priesters.

Daar Willem een praktische instelling heeft en hij vooral sociaal betrokken wil zijn met anderen, trok de diaconaat toepassing van Wim de Bekker hem het meeste aan.
Wel wilde hij zich niet zomaar voor een taak aanbieden maar wilde daarvoor gevraagd worden. En Wim wist hem voor het PUB (pastoraals uitzend bureau) te strikken voor het fiets project waarin daklozen en anderen zich kunnen inzetten om fietsen te repareren. Daarin wordt de presentiebenadering gehanteerd. Kernbegrippen in deze methodiek zijn: er onvoorwaardelijk zijn voor de ander; de relatie staat centraal, niet de problemen van de omgeving, maar de problemen van de persoon zelf willen oplossen in gelijkwaardigheid tijdens het contact in het hier en nu.

In de brochure WIND MEE wordt uitvoerig de Fietswerkplaats  “Boschveld Werkt” beschreven. De foto van Willem komt uit deze brochure uit waardering voor zijn inzet. Veel bewoners van jong tot oud hebben de weg naar de fietswerkplaats aan de Kelvinstraat gevonden. Er werd niet alleen repareren maar ook samenwerken en leren fietsen bevorderd, en de samenhang tussen allerlei mensen ook  van diverse komaf, bracht in negen jaar heel wat te weeg. Minstens één dag in de week houdt Willem zich nog hiermee bezig terwijl hij ook assistentie verleent bij het hout project. De 8 Mei beweging en de organisatie “Politiek avond gebed” van de Duitse Lutherse theologe Dorothee Sölle, voor wie geloof en politiek  niet te scheiden zijn, trok Willem aan. De Kerstviering van Wim waarin dak- en thuislozen ook het woord kregen kan hij zeer waarderen.

Met Wim heeft hij ook in Friesland ter training fietstochten gemaakt waarbij 220 km/dag werd afgelegd.

Tijdens ons gesprek ontpopte Willem zich als een goed verteller en betrokken persoon.
Hij had ook leuke voorbeelden over opmerkingen van kinderen zoals:
Opa, als jij dood bent zoeken we een andere opa op. En toen hij vertelde dat hij na zijn dood aan de hemel als ster zou komen te staan was het weerwoord van een vier jarige: dan zien we jou alleen maar ’s-nachts.

Ria, de vrouw van Willem, doet mee met de koffiezetgroep en zet zich incidenteel in de vakantietijd in, om stoelen te zetten in de Cello. Het sociale aspect is dus langs meerdere kanten bij het echtpaar aanwezig.

Het is fijn zulke betrokken personen in onze geloofsgemeenschap te mogen ervaren.

Jos Wijsmuller, augustus 2016

In gesprek met . . . Rieky van Houten

Een leven boordevol activiteit.

‘Maak wat van je leven’ is een mooi advies dat velen van ons vroeger te horen kregen. Die uitspraak kun je omdraaien: het leven maakt ook wat van jóu! Dat is me bijgebleven na het gesprek dat ik mocht hebben met Rieky van Houten-Cooijmans: geboren in 1946 als oudste van veertien kinderen. Lees meer →

In gesprek met . . . Jos de Ridder

Jos de Ridder: hij ontwart knopen
– en niet alleen bij de wandelvereniging!

Lees meer. . .

In gesprek met . . . Garry Zuidland

Garry Zuidland is een man met passie voor muziek èn voor mensen in groei….
Die zetten we deze keer in het licht!

Lees hier het interview

In gesprek met. . . Mignon van Bokhoven

In gesprek met Mignon van Bokhoven:
Samen levensbezinning zoeken

Het is een groot voorrecht dat wij in onze San Salvator gemeenschap over een zeer betrokken pastoraatsgroep beschikken.
Sedert januari 2015 maakt Mignon deel uit van deze, uit vier personen samengestelde, groep. Zij werd in een viering mede door Harrie Verschuren bevestigd. Zij koos hem omdat ze regelmatig naast hem tijdens diensten zit. Lees meer →

In gesprek met . . . Johan Wierenga

Johan Wierenga: Elkaar ontmoeten is van wezenlijk belang

Veel mensen zien we al járen, we kennen hun naam, we zien hen bezig in Cello, maar weten verder weinig van hen. Wat is hun achtergrond, hoe hebben zij hun weg gevonden naar onze gemeenschap? Wat zoeken en vinden zij in onze gemeenschap?
Wie kent die vriendelijke, rustige koster Johan Wierenga niet? Lees meer →

In gesprek met . . . Toon van Mierlo

Toon van Mierlo, man van veel werelden.

Wat zijn wij als SSiB toch een rijke gemeenschap. Dat blijkt steeds weer, als je in gesprek gaat met leden ervan. Het maakt niet uit of het meer of minder bekende figuren zijn, altijd stuit je op een schat aan ervaringen en belevingen. Meestal positief, soms pijnlijk, maar in dat geval meestal gezien als uitdaging met een positieve uitwerking als reële mogelijkheid. Lees meer →