San Salvator geloofsgemeenschap
Zondag 8 februari 2026
Voorganger Daniёlla Martina
Lectoren: Albrecht Beeftink en Dorine van Broekmeulen
Melodiek o.l.v. Marcel van der Maeden | Pianist Coby Wagemans
Thema: “van smaakvol licht spreken ”
Openingslied: Dit huis vol mensen
Welkom
Goedemorgen allemaal op deze zondag 8 februari. Welkom in deze viering ongeacht of je hier voor het eerst bent of je hele leven al komt of iets daar tussenin. Ook namens Albrecht Beeftink en Dorine van Broekmeulen, met wie ik vandaag voor mag gaan wensen we je van harte welkom om samen te vieren rondom woorden uit de Bijbel en het delen van wat ons roert in het leven. We bevinden ons vlak voor Carnaval, nog een weekje voordat de gele, witte en rode schmink en kleren weer tevoorschijn worden gehaald. Nog even geduld…want vandaag mogen we eerst proeven aan waartoe we geroepen zijn.
We proeven aan hoop, sterker nog, we mogen hoop, licht, zijn.
En weet u wat ik nou altijd zo hoopvol vind? Dat bij ons de Paaskaars gewoon blijft branden. Daar waar de Paaskaars op sommige plaatsen verdwenen is tussen kerst en Pasen stemt het mij persoonlijk vreugdevol dat het Licht van Jezus, Licht van God en van de Geest die ons bezield ook in deze dagen waarin we langzaam richting de Veertigdagen tijd op weg zijn met ons mee blijft gaan en in ons midden blijft branden. Als teken van hoop en met het aansteken van de vredeskaars ook als een teken dat wij blijven bidden om vrede.
Gebed
Laat het stil worden in ons…(stilte)
Breekbaar, kwetsbaar als we zijn in deze onzekere tijden
Tijden waarin we ons soms machteloos voelen
Waarin individuen macht lijken te misbruiken om zelfvoldoening, rijkdom en status…
Geef ons de moed, de hoop en de lef om het ongemak te voelen en er handen en voeten aan te geven. Op wat voor manier dan ook.
Wees bij ons en ontsteek in ons licht,
Dat we de hoop niet opgeven ongeacht de wanhoop die we voelen.
Wees ons hierin nabij, God.
Zegen dit samenzijn,
dat wij vandaag
mogen zingen,
van U, van het leven
en van de verbondenheid die we mogen zoeken en vinden in elkaar.
Amen.
(korte stilte)
Acclamatie: Die ons voor het licht gemaakt
INLEIDING OP LEZINGEN
Vandaag openen we de Bijbel bij Jesaja. De profeet laat ons horen dat God, de Eeuwige, wil dat wij weet hebben van het wezen van God. God, die in ons wil wonen, om alomvattend aanwezig te zijn. En hoe wil de Eeuwige zich laten zien in ons? Daarop geeft Jezus ons een antwoord in het evangelie van Mattheus van vandaag. Een bekende korte en toch smaakvolle lezing die ons in beweging wil zetten.
Jesaja 43, 9-12
Alle volken zullen zich verzamelen,
alle naties komen bijeen.
Wie van hun goden heeft aangekondigd
wat eertijds nog te gebeuren stond?
Laten zij getuigen leveren om hun gelijk te bewijzen,
opdat ieder die hen hoort zal zeggen: ‘Het is zo!’
Mijn getuige zijn jullie – spreekt de HEER –,
mijn dienaar, die Ik uitgekozen heb
opdat jullie Mij zouden kennen en vertrouwen,
en zouden inzien dat Ik het ben.
Vóór Mij is er geen god gevormd,
en na Mij zal er geen zijn.
Ik, Ik ben de Heer!
Buiten Mij is er niemand die redt.
Ik heb redding aangekondigd en redding gebracht,
jullie hoorden het van Mij, niet van een vreemde.
Jullie zijn mijn getuige – spreekt de HEER –,
dat Ik alleen God ben
en dat Ik blijf wat Ik ben.
Lied:Blijf niet staren
Mattheus 5, 13-16
Jullie zijn het zout van de aarde. Maar als het zout zijn smaak verliest, hoe kan het dan weer zout worden gemaakt? Het dient nergens meer voor, het wordt weggegooid en vertrapt.
Jullie zijn het licht voor de wereld. Een stad die op een berg ligt, kan niet verborgen blijven. Je steekt ook geen lamp aan om hem vervolgens onder een korenmaat weg te zetten, nee, je zet hem op een standaard, zodat hij licht geeft voor ieder die in huis is. Zo moet jullie licht schijnen voor de mensen, zodat zij jullie goede daden kunnen zien en eer bewijzen aan jullie Vader in de hemel.
Lied: Aarde werk van uw handen
OVERWEGING
Als je zo helemaal zonder enige voorkennis de lezing van Jesaja aanhoort kan ik me voorstellen dat je misschien denkt: ok! Dat is nogal een lofprijzing op de God van Jesaja en het volk van Jeruzalem. Jesaja zegt: jullie zijn de dienaar van God. In deze God, moét je geloven. Er is geen andere waarheid dan deze. Bij mij komt er dan toch wat weerstand omhoog bij al deze stelligheden die hier door onze profeet Jesaja worden geponeerd. Als je de Bijbeltekst leest zonder de context wordt God hier bijna geschetst als iemand met lichte narcistische trekken. We lezen het verhaal van Jesaja echter in de tijd dat het volk Juda is weggevoerd naar Babylon. De tempel en Jeruzalem waren volledig verwoest in 586 voor Christus. Het volk voelde zich als door God verlaten. Hopeloos leefden zij tussen de brokstukken van hun leven. En in deze hopeloze situatie stond de profeet Jesaja op en wilde hen hoop brengen. God, is en blijft wie God is. Als ik het in de context lees dat het geschreven is dan lees ik het bijna als een smeekbede. De wanhoop van Jesaja: Alsjeblieft geloof in deze God. Een God die nabij blijft, zelfs in de puinhoop waarin we dagelijks leven. Deze God is nog steeds dezelfde! Laat God onze redding zijn, sterker nog, alleen God is onze redding!
Met context lees ik over een hele andere God, een God die nabij wil zijn en niet in de steek laat…
In de eerste zin van Jesaja wordt gesproken over een toekomst waar volken bijeenkomen. Iets wat toen en nu nog steeds jaarlijks meermalen gebeurt. Pas nog in Davos en ook dagelijks in Den Haag, komen mensen bijeen. We hopen erop dat mensen samen komen om recht te doen aan mensen, bruggen te bouwen, conflicten tegen te gaan en zo de vrede te beslechten.
De hedendaagse actualiteit ziet er helaas anders uit. Dat weten we allemaal en zien we dagelijks in de media. Eigen belang lijkt de boventoon te voeren, dubbele agenda’s worden uitgespeeld en persoonlijk voordeel wordt boven het belang van de gewone mensen in de wereld geplaatst.
En dan is daar Jezus in het evangelie van Mattheus met zijn bekende beeldspraak. Jullie zijn het zout van de aarde. Jullie zijn het licht van de aarde. Net voldoende zout zodat het zijn smaak niet verliest (niets zo vies als soep die te zout is). En met voldoende lef dat we ons eigen licht niet door valse bescheidenheid onder de korenmat schuiven maar durven laten schijnen in het donker.
Het is niet voor niets dat deze twee lezingen aan elkaar gekoppeld zijn. Jezus als spreekbuis voor God geeft hier een prachtig antwoord aan het door God verlaten volk, aan al die mensen door de eeuwen heen, die zich in de puinhopen der aarde bevinden. Want in Jesaja staat aan het einde van de lezing: Ik blijf waar ik ben.
Als God woont in ons, dan zijn wij inderdaad dat zout dat hoop geeft, dan woont inderdaad dat licht dat blijft branden in ons. Niet wij alleen maar alle volken op de wereld. Het is een oproep aan ons om God levend te laten zijn in ons zodat we het licht uit kunnen dragen.
Als wij de moed opgeven, dan is het pas echt een hopeloze wereld. Maar als al die volkeren opstaan tegen onrecht, in al hun veel kleurigheid…en dat gebeurt al. Over de hele wereld, staan er mensen op. Iemand protesteert met een gedicht, anderen zingen erover, ze laten hun stem horen, mensen staan in de vrieskou te protesteren in Minnesota en weer anderen pakken hun pen op en schrijven een brief, om te zeggen tot hier en niet verder.
Voelt het als een druppel op een gloeiende plaat? Ja. Maar dat neemt niet weg dat we gehoor geven aan de roep van God in Jesaja, om te zijn en te blijven: liefde en gerechtigheid. Zijn wij daarmee zout? Ja! Zijn we daarmee licht? Ja! In allerlei smaken en kleuren.
We hebben vandaag in deze overweging heel wat plaatsen en tijden bezocht. We waren in een verwoest Jeruzalem, we kwamen langs Davos, we hoorden Jezus’ oproep in Mattheus, we zagen mensen in Minnesota in de vrieskou demonstreren en een paar weken geleden luisterden we hier in Cello geboeid naar de brief die Franneke schreef.
We zijn overal ter wereld geweest en graag maak ik het nog wat kleiner.
Het is ongeveer twee jaar geleden dat ik lid werd van deze gemeenschap. Met een ongelofelijk gemak veroverden jullie zonder strijd een plekje in mijn hart. Wat mij raakt in deze gemeenschap naast het warme welkom en de betrokken verbinding? Jullie niet uit te blussen strijdlust. Ik bewonder het. En stiekem ben ik er ook een beetje jaloers op.
Van thuis uit ben ik niet gewend om op de barricade te staan. Het raakt me echter niet voor niets. Als kind zat het wel in me dat vuur van de barricade. Het werd echter niet gevoed bij ons in de parochie en ook niet thuis. En langzaam werd dat vuurtje steeds kleiner. Ja, ik was wel korte tijd actief voor de werkgroep van Amnesty in Woudenberg en ook toen ik ging studeren bleef ik wel af en toe een brief sturen en wat geld geven aan het goede doel maar daar bleef het bij. En dan kom je hier….Jullie zijn absoluut zout en licht voor mij en voor elkaar. Want ik vind het prachtig dat wij hier onze stem laten horen, dat we kritisch blijven en ons uit blijven spreken. Dat we lichtpuntjes uit de hele wereld delen via onze groepsapp. Dat hoeven we niet met een korreltje zout te nemen. Want dat is waartoe we geroepen worden. Door het vuur van Jesaja, dat in ons woont en in ons blijft en door de oproep van Jezus om zout te zijn, om licht te zijn.
Laten we dat daarom blijven doen. Smaakvol licht spreken en uitdelen! Zo mag het zijn.
Stilte
Mag ik u uitnodigen wie dat wil en kan om te gaan staan voor het geloofslied waarin we zingen van die gezegd heeft: hier ben Ik. Licht! En zie licht.
Geloofslied: Die de aarde boetseerde
Zoals het brood en de wijn op tafel worden gezet om uit te delen, zo mag ik u uitnodigen voor de persoonlijke bijdrage via de collecte, dat kan ook met een QR-code die u in het collectemandje vindt. Hartelijk dank voor uw bijdrage.
De gaven van brood en wijn worden op tafel gezet
Intentieboek wordt naar voren gebracht.
Voorbeden
Lied: Wek mijn zachtheid weer
Hoor ons bidden Nabije, om moed.
Dat we durven ingaan tegen de stemmen van haat,
De blikken van minachting
Ga met ons mee
Met lege handen en woorden van liefde
Zie ons gaan en geef ons handen om te troosten
Voor wie wanhopig is en van wie het zoutpotje leeg is.
Geef ons ogen die zien: licht dat schijnt en dat mensen doet stralen
Handen die brood en wijn delen, die het kale en arme leven smaak geven. Inspireer ons om zelf zout uit te delen en smaak te zijn.
Laat ons dan gaan op Uw weg van liefde en gerechtigheid omdat we blijven geloven dat Uw liefde blijft. Dat Uw liefde sterker is dan alle hardheid in de wereld.
Maak ons zacht…en maak dat wij het licht niet haten.
Laten we zingen:
Lied: Wek mijn zachtheid weer
Wij bidden ook voor alle gebeden
die zijn neergeschreven in dit boek
en voor alles wat stil in ons hart woont.
Wij bidden voor allen die wij missen,
en vandaag in het bijzonder voor:
Zij en allen die wij moeten missen worden nog altijd met liefde herinnerd.
Dat zij mogen wonen in Uw licht.
NA DE NAMEN WORDT HET INTENTIEKAARSJE OP TAFEL ONTSTOKEN
Lied: Gedenk ons hier bijeen
Tafelgebed
Nabije God,
wij danken U
voor aarde die draagt,
voor handen die zaaien en oogsten,
voor brood dat gedeeld wil worden
en wijn die vreugde bewaart.Wij danken U
voor mensen die blijven opstaan
tegen onrecht en onverschilligheid,
voor woorden die troosten,
voor daden die hoop zijn
tegen de stroom in.
Zend uw Geest
over dit brood en deze beker,
dat zij ons tot leven worden.
Zend uw Geest ook over ons,
dat wij niet verharden
maar zacht blijven,
niet zwijgen
maar spreken waar het nodig is.
Leer ons
zout te zijn dat smaak geeft,
licht dat niet verblindt
maar de weg wijst.
Dat wij delen wat ons gegeven is,
vertrouwen op uw nabijheid
ook in de puinhopen van deze wereld.
God van nabijheid,
Zegen dit brood,
dat breekt om leven te delen.
Zegen deze beker,
die ons herinnert
aan trouw die sterker is dan dood,
aan liefde die niet verdwijnt.
Zegen ons,
dat wij in het breken en delen
Uw stem herkennen die ons aanspoort:
“Ga en wees licht”.
Zo gedenken wij ook Jezus, onze broeder, die het brood brak samen met zijn vrienden en hun uitnodigde om samen te bidden met de woorden:
Onze Vader
Vredesgroet
Vrede. Het is geen groot woord, wel een kwetsbaar begin. Ze groeit daar waar mensen elkaar aankijken,
waar wij even stoppen
met oordelen
en onze handen openen.
Laten wij die vrede
hier oefenen,
voor elkaar,
voor de wereld.
En laten we die vrede aan elkaar doorgeven.
Vredeslied: Een schoot van ontferming
Nabije God,
open onze handen
voor dit brood van hoop.Laat ons in dit delen
proeven dat U blijft,
dat uw toekomst
al begonnen is
en door ons heen
in beweging wil blijven.
Aan deze tafel
is plaats voor iedereen,
niemand uitgezonderd.
Je bent welkom zoals je bent.
Van harte uitgenodigd!
Bovenkant formulier
Tafellied: Zoudt Gij ooit ons beschamen
GEBED
Te midden in een wereld die gebroken voelt
Zijn wij dankbaar samen op deze plek
Waar we mogen blijven zingen
Tegen wanhoop in
En waarin we Gods woord mogen blijven delen
Met het brood voor onderweg
Sterkt U ons en mogen wij blijven geloven in een toekomst die voor ons ligt.
MEDEDELINGEN
Slotgedachte:
Een monnik ging naar zijn meester en zei: “Meester, ik streef naar leegte, maar eerlijk gezegd smaakt het leven naar karton.” De meester knikte ernstig en nodigde hem uit om te koken. Hij liet de monnik een pan rijst maken. Zonder zout. Zonder kruiden. Zonder hoop. Na één hap begon de monnik te huilen. “Is dit de leegte?”
“Nee,” zei de meester. “Dit is slecht koken.” De meester pakte een handje zout en strooide het in de pan. De monnik proefde opnieuw en glimlachte breed. “Ah! Dit is het leven!” De meester lachte. “Precies. Verlichting is niet dat je geen smaak meer wilt, maar dat je weet wanneer je moet toevoegen… en wanneer je moet stoppen.”
De monnik knikte diep, begrijpend. En vroeg toen: “Meester, mag ik ook sambal?”
De meester zei: “Alleen als je zelf de verantwoordelijkheid neemt voor de gevolgen.”
Zegenwens
Mogen wij gaan met een zegen van de Nabije
Dat ons een leven met smaak gegeven mag zijn,
Met zout genoeg om te verbinden met wat pijn doet en wat voedt.
Dat het licht ons mag zegenen en ons samenbrengt
Licht dat we mogen ontvangt en door mogen geven
aan wie naast ons staat.
Dat er precies genoeg zout mag zijn
Om ons wakker te maken en te houden
Wanneer het leven dreigt flauw te worden.
Dat we durven proeven
Van wat scherp is en wat zacht,
Van vreugde dat knettert
En van stilte die langzaam smelt op onze tong.
Dat het zout in onze dagen
ons niet zal verharden
maar ons zal herinneren
aan wat ertoe doet,
aan tranen die verbinden
en aan brood dat gedeeld wil worden.
Dat het zo moge zijn: In de naam van de Vader/ de Moeder, de Zoon en de Heilige Geest. Amen
Slotlied: Geen taal die Hem vertaalt