23 augustus 2026
Voorganger Franneke Hoeks | Lectoren Albrecht Beeftink & Dorine Broekmeulen
Melodiek o.l.v. Marcel van der Maeden| Piano Coby Wagemans
OPENINGSLIED Dit huis vol mensen
WELKOMGoedemorgen allemaal, van harte welkom. Fijn dat we hier weer samen zijn, bekende gezichten. Melodiek is terug van weggeweest. Fijn dat jullie er weer zijn! In de zomerweken hebben we natuurlijk ook gevierd en gezongen – met dank aan cantores, pianisten, stoelenzetters en kosters. En vandaag weer een viering met koor. Leuk!
Een uur met mooie muziek, inspirerende verhalen, gebed, stilte, brood en wijn. Ik hoop dat dit uur je zal raken en je even laat nadenken over het goede leven voor allen. ‘Het moet wel leuk blijven!’ is het thema van deze viering. En laten we wel wezen: het leven mag leuk zijn. Er mag gelachen, gezongen en genoten worden. Maar wat als het even niet leuk blijft? Wat als het leven schuurt, als liefde iets van ons vraagt, als het goede doen niet vanzelf gaat?
Jesaja nodigt ons vandaag uit om te kijken naar de rots waaruit we gehouwen zijn. Een tekst over de grond van ons bestaan: dat we mogen vertrouwen op wat ons draagt. Jezus nodigt ons uit om achter hem aan te gaan. En die weg is anders dan de leerlingen dachten en hoopten. Laten we hier met elkaar de stilte zoeken. In die stilte mogen we landen in deze ruimte, bij elkaar en bij God.
GEBED
Eeuwige, wij zijn naar hier gekomen. Zie ons als de mensen die we zijn, met licht en donker in ons. Leer ons ook binnengaan in wat ons vandaag wordt aangereikt:
oude woorden die ons leren leven, wijsheid die soms schuurt. Maak ruimte in ons voor wat gehoord wil worden,
voor wat gezien wil worden, voor wat ons mogelijk veranderen zal. ACCLAMATIE Leer ons binnengaan
1e LEZING – Jesaja 51,1-6
Luister naar Mij,
jullie die gerechtigheid najagen,
jullie die de EEUWIGE zoeken.
Kijk naar de rots waaruit je gehouwen bent,
naar de diepe groeve waar je gedolven bent.
Kijk naar Abraham, jullie vader,
naar Sara, die jullie heeft gebaard;
toen Ik hem riep was hij alleen,
maar Ik heb hem gezegend en talrijk gemaakt.
De EEUWIGE troost Sion,
Hij biedt troost aan haar ruïnes.
Hij maakt haar woestenij aan Eden gelijk,
haar wildernis wordt als de tuin van de EEUWIGE.
Het zal een oord zijn van vreugde en gejuich,
waar muziek en lofzang klinken.
Mijn volk, luister aandachtig naar Mij,
mijn natie, leen Mij je oor.
De wet vindt zijn oorsprong in Mij,
en mijn recht zal een licht zijn voor alle volken.
In een oogwenk breng Ik de zege nabij,
de redding is al onderweg;
Ik zal krachtig rechtspreken over de volken.
De eilanden hebben hun hoop op Mij gevestigd,
ze zien uit naar mijn krachtig optreden.
Kijk omhoog naar de hemel,
kijk naar de aarde beneden:
al vervliegt de hemel als rook,
al valt de aarde uiteen als een oud gewaad
en sterven haar bewoners als muggen,
de redding die Ik breng, zal voor altijd blijven,
mijn gerechtigheid kent geen einde.
Lied Die chaos schiep tot mensenland
2e LEZING – Matteüs 16,21-25
Vanaf die tijd begon Jezus zijn leerlingen duidelijk te maken dat Hij naar Jeruzalem moest gaan en veel zou moeten lijden door toedoen van de oudsten, de hogepriesters en de schriftgeleerden, en dat Hij gedood zou worden, maar op de derde dag uit de dood zou worden opgewekt. Petrus nam Hem terzijde en begon Hem fel terecht te wijzen: ‘God verhoede het, Meester! Dat zal U zeker niet gebeuren!’ Maar Jezus keerde hem de rug toe met de woorden: ‘Ga terug, Satan, achter Mij! Je bent een valstrik voor Me. Je denkt niet aan wat God wil, maar alleen aan wat mensen willen.’
Toen zei Jezus tegen zijn leerlingen: ‘Wie achter Mij aan wil komen, moet zichzelf verloochenen, zijn kruis op zich nemen en Mij volgen. Want ieder die zijn leven wil behouden, zal het verliezen, maar wie zijn leven verliest omwille van Mij, zal het behouden.’
Acclamatie Wie zijn leven niet wil geven
OVERWEGING
Het moet wel leuk blijven! Het is zo’n zinnetje dat we gemakkelijk gebruiken. Bij vrijwilligerswerk bijvoorbeeld. Natuurlijk willen we ons inzetten, maar: het moet wel leuk blijven. Op het werk. We willen best een stapje extra zetten, maar: het moet wel leuk blijven. In een vereniging, een kerk, een gemeenschap. We willen verantwoordelijkheid dragen, naar elkaar omzien, ons ergens voor inzetten – maar ja: het moet wel leuk blijven.
En eerlijk gezegd zit daar veel wijsheid in. Want als alles alleen maar plicht wordt, als mensen zichzelf voorbijlopen, als idealen zo zwaar worden dat er nergens meer gelachen kan worden, dan klopt er iets niet.
Maar vandaag lazen we een stuk uit het evangelie van Matteüs waarin Jezus iets radicaals aankondigt. Dat valt Petrus rauw op zijn dak. De leerlingen hebben zich net gerealiseerd dat Jezus de langverwachte messias is. Degene op wie al zo lang gehoopt werd. De mens die verandering zal brengen: een nieuwe toekomst.
En dan begint Jezus ineens over Jeruzalem. Over tegenstand. Over lijden. Over gedood worden. En het succesverhaal waarin de leerlingen net begonnen te geloven, valt in duigen. Petrus spreekt Jezus tegen. ‘Hij berispt hem fel’, hoorden we! Jezus, zo zijn we net goed bezig. Het moet wel leuk blijven! Gaat onze boodschap net een beetje lopen, mensen worden geraakt door je woorden, mensen krijgen hoop, er ontstaat een beweging. Dan kunnen we nu toch niet over lijden en dood beginnen?
Ik begrijp Petrus eigenlijk heel goed. Want wij verlangen allemaal naar een leven waarin het een beetje goed gaat. We zoeken veiligheid en geluk. We willen de mensen van wie we houden beschermen. En wanneer we ergens enthousiast aan beginnen, hopen we dat het iets moois wordt.
Het klinkt een beetje gek, maar ik word getriggerd als Jezus uit zijn slof schiet. Dan wordt hij menselijk en keldert het poëzieplaatjesgehalte dat ook ik onze rabbi soms geef. Jezus reageert ongekend scherp. Ga achter mij staan, Satan.
De woorden doen denken aan de verzoeking in de woestijn, waar de duivel – de satan – Jezus probeert te verleiden met brood, aanzien en macht. Ook Petrus probeert Jezus van zijn weg af te houden. Het is alsof Petrus voor Jezus gaat staan. Niet die kant op! Geen moeilijkheden zoeken!
Wat Jezus van zijn weg afhoudt, is duivels. Dat zouden wij zo niet meer zeggen, maar ik denk dat we kunnen invoelen wat Jezus bedoelt. De juiste weg volgen is soms een weg die ook pijn, angst en verlies met zich meebrengt. En toch is dat dé weg. Omdat het over iets groters gaat dan mijn succes, ons succes. Petrus, ga achter mij staan. Vertrouw op de weg die ik moet gaan.
En dan volgen die beroemde, maar ook gevaarlijke woorden: Wie achter mij aan wil komen, moet zichzelf verloochenen, zijn kruis opnemen en mij volgen. Met die woorden moeten we voorzichtig zijn.
Want veel te vaak is mensen verteld dat zij hun kruis maar moesten dragen. Mensen die arm waren. Mensen die vernederd werden. Vrouwen die gevangen zaten in ongelijke of gewelddadige relaties. Mensen die niet mochten zijn wie ze waren of liefhebben wie ze liefhadden. Draag je kruis maar. Alsof lijden op zichzelf iets heiligs zou zijn. Dat geloof ik niet. Jezus zoekt het lijden niet. Hij zoekt leven. Maar hij ontdekt dat werkelijk kiezen voor leven consequenties heeft. Want Jezus kiest steeds opnieuw voor mensen die anderen liever niet zien. Hij eet met mensen die niet meetellen. Hij raakt mensen aan die onrein worden genoemd. Hij doorbreekt grenzen. Hij spreekt machthebbers tegen. Hij verkondigt een wereld waarin de laatsten vooraan mogen staan. Hij spreekt over een God die niemand afschrijft. En op een gegeven moment blijkt: dat blijft niet leuk. Niet omdat lijden goed is. Maar omdat liefde, gerechtigheid en trouw soms iets kosten. Omdat werkelijk naast iemand gaan staan soms betekent dat je zelf niet meer veilig aan de kant kunt blijven staan. Misschien is dát het kruis waar Jezus over spreekt. Niet: zoek het lijden. Maar: laat de liefde niet los zodra zij lastig wordt.
En misschien mogen we die vraag ook aan onszelf als geloofsgemeenschap stellen. Natuurlijk willen we dat het goed gaat. We willen graag een mooie viering. We willen graag dat mensen zich thuis voelen. We willen graag een gemeenschap waarin het prettig is om te zijn. En dat is waardevol. Maar is dat genoeg? Moet een geloofsgemeenschap vooral leuk blijven? Of moet een geloofsgemeenschap soms ook een plek zijn waar het schuurt? Waar we elkaar niet alleen bevestigen in wat we al dachten, maar soms ook een beetje uit onze comfortabele stoel worden getrokken.
Misschien kan Jesaja ons helpen. Wat een prachtige tekst vandaag. Kijk naar de rots waaruit je gehouwen bent. Kijk naar de diepe groeve waaruit je gedolven bent. Kijk naar waar je vandaan komt. Je staat niet in het luchtledige. Je mag putten uit bronnen die je voeden. Je hebt mensen die je voorgingen. Abraham. Sara. Zij gingen het onbekende tegemoet. Ze vertrouwden op een belofte en durfden te gaan. Deze verhalen zijn belangrijk! Herinner je de verhalen uit het verleden. Niet om je erin vast te bijten, maar om te zoeken naar sporen van verlangen, hoop en vertrouwen. Dat is de rots waar we op mogen staan. Grond onder onze voeten. In de wetenschap dat dat geen statische plek is, maar ruimte waar keer op keer beweging ontstaat. Een beweging die voorbijgaat aan alleen leuk, prettig en aangenaam. Een beweging waarin we soms iets van onze zekerheden moeten loslaten. En waarin we dan, wonder boven wonder, iets nieuws kunnen ontdekken. Wat dat is, dat vertrouwen, dat geloof, is misschien voor ons allemaal iets anders, of we geven er andere woorden aan, maar toch verbindt het ons met elkaar: dat ene, die ene in de wetenschap dat er leven te vinden is op onverwachte plekken. Laten wij met elkaar die weg, lang niet altijd leuk, succesvol of aangenaam proberen te gaan. Met elkaar. Hoe dan ook.
Geloofslied Dit ene weten wij
TAFEL| COLLECTE| MUZIEK
VOORBEDE
Eeuwige, wij bidden voor mensen die leven waar oorlog het dagelijks bestaan bepaalt, voor Gaza, Oekraïne, Soedan en al die plaatsen die nauwelijks nog ons nieuws halen.
Voor wie rouwt om geliefden, voor wie op de vlucht is, voor kinderen die leren leven met angst. Dat wapens zwijgen, dat grenzen opengaan voor hulp, dat mensen die vrede zoeken sterker blijken dan wie geweld verkiezen.
Gij hart…
Eeuwige, wij bidden voor mensen die moed nodig hebben om op te staan. Voor wie zich verzet tegen onrecht, onderdrukking en uitsluiting, voor journalisten die blijven vertellen wat er gebeurt, voor hulpverleners die blijven waar anderen vertrekken, voor mensen die vreemdelingen beschermen en minderheden een stem geven. Dat wij niet wennen aan onrecht en niet wegkijken wanneer menselijkheid iets van ons vraagt.
Gij vuur…
Eeuwige, wij bidden voor de wereld dichtbij, voor mensen die geen woning kunnen vinden, voor wie wakker ligt van geldzorgen, voor vluchtelingen die hopen op een veilige plek, voor wie eenzaam is te midden van anderen. Behoed ons voor gemakkelijke antwoorden en harde oordelen. Geef ons moed om van deze wereld een plek te maken waar ieder mens waardig kan leven.
Gij woord…
Eeuwige, wij brengen bij jou wat ons persoonlijk ter harte gaat, de zorgen en verlangens die werden opgeschreven in ons intentieboek. Soms vragen mensen ons iets te noemen in de voorbeden. Vandaag wordt ons gebed gevraagd omdat iemand zijn of haar dankbaarheid wil benoemen. Voor al die dingen waar we dankbaar voor mogen zijn….
Wij gedenken ook de mensen die gestorven zijn, mensen met wie wij het leven deelden en van wie wij iets met ons meedragen. Dat alle mensen die we missen thuis mogen zijn in de grote, eeuwige stroom van liefde.
Acclamatie: Koester de namen
TAFELGEBED
Jij, die we aarzelend God noemen, al eeuwen trachten wij jouw ‘zijn’ te doorgronden met woorden, liederen en gebaren. Wij hebben jouw ‘zijn’ een naam gegeven, zodat we ons tot jou kunnen richten. Maar jouw ‘zijn’ is niet te doorgronden, niet met gebaren, niet met gebeden en ook niet met daden. We weten niet eens waar jij begint of eindigt. God, jij bent altijd meer dan wij van jou weten of vermoeden. Wij kunnen jou niet vasthouden met onze woorden en onze ogen zijn niet in staat jouw aangezicht te zien. Maar in Jezus heb jij je laten zien. Zijn spoor is onuitwisbaar, zijn geest is niet te doven.
Die in de avond voor zijn dood aan tafel zat met zijn vrienden, brood nam, zijn dank uitsprak, het brak en deelde met de woorden: ‘Neemt en eet, dit is mijn leven, mijn liefde voor jullie gegeven.’ Ook de beker liet Hij rondgaan:
‘Drinkt hieruit, allemaal, dit is mijn bloedeigen leven, dat hemel en aarde verbindt. Denk aan mij, wanneer je hieruit samen drinkt in mijn naam.’
Aangevuurd door zijn Geest vinden woorden en mensen elkaar. In zijn geest wijzen mensen elkaar de bronnen aan,
vindplaatsen van waarheid en liefde. Samen gaan ze wegen
om het onrecht te keren. Hun handen staan klaar
om te breken en te delen wat het leven biedt.Zo groeit dat visioen van recht en vrede onder ons, wordt zoeken een hoopvolle tocht naar een land van licht en leven.Daarom bidden wij met zijn woorden: ONZE VADER
VREDESWENS| VREDESLIED Agnus Dei
Delen van BROOD EN WIJN
LIED Tafel der armen – Wat in stilte bloeit
MEDEDELINGEN
SLOTGEDACHTE
Op een avond kwam er een vreemdeling aan. Hij had lang gelopen. Hij klopte aan en vroeg of er ergens iets te eten voor hem was. Niemand had genoeg te eten en de vreemdeling was nergens welkom. Een man hoorde van zijn komst en zei: Kom maar mee. Vanavond ben jij onze gast.
Thuis vroeg hij aan zijn vrouw: Hebben we iets te eten? Ze keek naar wat er nog was. Een beetje brood. Een kleine schaal eten. Het is eigenlijk alleen genoeg voor de kinderen, zei ze. Ze keken elkaar aan. Buiten wachtte de vreemdeling. Ze dekten de tafel. Toen het eten klaarstond, ging de gast zitten. De lamp brandde. En ineens zei de vrouw: Er is iets mis met het licht. Ze stond op en doofde de lamp. De kamer werd donker. Zo donker dat niemand meer kon zien wie at en wie niet. De gast begon te eten. En in het donker bewogen de man en de vrouw hun handen naar de schaal. Ze deden alsof ze aten.
De volgende ochtend werd over hen verteld: God heeft gezien wat jullie vannacht hebben gedaan. Niet omdat honger heilig is. Niet omdat jezelf tekortdoen een deugd op zichzelf is. Maar omdat er, toen het licht werd gedoofd, iets anders begon te branden: de gedachte dat het leven van een ander even kostbaar is als dat van jezelf.
(Een gelijkenis uit de traditie van de Islam)
ZEGENWENS
Laten we dan gaan,
gezegend met alles wat het leven mooi maakt:
met mensen om van te houden,
met brood om te delen,
met muziek en verhalen,
met ruimte om te lachen
en vreugde om te vieren.
En als het niet leuk is,
als de weg moeilijk wordt
en liefde iets van ons vraagt,
mogen wij dan de moed vinden
om te doen wat goed is,
vanuit het vertrouwen
dat we gedragen worden
door die grote bron van liefde die leven geeft.
SLOTLIED Dat ik aarde zou bewonen MG116