Eindejaarsviering 31-12-2025 19 uur
Voorganger Heleen Hendrikx
Cantor en Koster Wilton Desmense
Op de piano Karen Vogel
Lectoren: Corrie Dansen en Frans Langemeijer
———————————————————————————————————————————–
Openingslied Zomaar een dak
Welkom
Lieve mensen hierheen gekomen, welkom in dit uur van samen 2025 afronden. Door het donker en het geknetter om hier afscheid te nemen van dit jaar, een bewogen jaar op vele fronten. Fijn om dit samen te kunnen doen.. met jullie, en gelukkig niet zonder koster en cantor Wilton, met Karen op de piano, met Maria en Marian als koffie en theezetters en met de lectoren Corrie en Frans die met mij voorgaan. Wat valt er te verwachten? Een terugblik?..Eerder een aanzet om naar binnen te kijken. Waar hebben we dit jaar van gedroomd en wat hebben we dit jaar gedaan, welke dromen hebben we waar kunnen maken? Waarin is het gelukt om over de eigen schaduw heen te stappen? en waar blijven we van dromen ? Welke hartewensen leven er om 2026 in te dragen? Wat wensen wij voor het nieuwe kalenderjaar? We maken ons klaar om de drempel over te stappen naar een kersvers 2026.
Met de woorden van Sytze de Vries zeg ik: In de veelheid van geluiden van de stormen in onze tijd zoeken wij het zachte suizen van het woord. Ook al is er zoveel reuring om ons heen, hier zoeken wij Jouw Aangezicht, willen we stilstaan bij ons leven, wat het leven in 2025 ons bracht en wat het van ons nam. Hiernaar toe gekomen om te luisteren naar betekenisvolle dromen. Want wij mensen raken van het duister moe. Behoed ons en bewaar ons. Laat Jouw dauw van vrede neerdalen.
Openingsgebed
Eeuwige, God, Ene Jij bent er. We maken het stiller, ook al is er herrie en geschitter en geknal rondom, we willen Jou vinden, ruimte maken om aangeraakt, gehoord en gevonden te worden. In dankbaarheid met heel ons zijn, ons vermogen en onvermogen ben jij de Stille Kracht die ons helpt voortbewegen. Wij maken een pas op de plaats voor inkeer: voor ieders persoonlijk bidmoment.
Acclamatie : een schoot van ontferming 1x
Vanavond eerst dit gedicht omwille van die lieve Salvatorianen die niet meer onder zijn, die er levend met ons waren in deze ruimte van Cello bijeen op hun vertrouwde plaats in ons midden. Zij die een leegte achterlaten die gevuld wordt door onze dierbare herinneringen aan hen.
Gedenken is trouw zijn aan wie je mist.
Gedicht: Mijn Handen- Frederik van Eeden.
Ik zie op mijn oude handen –
hun taak is bijna gedaan –
Brachten ze eer of schande?
Brachten ze zegen aan?
O mijn handen! mijn handen!
nu moeten ze spoedig vergaan.
Ze hebben al rimpels en vouwen,
vlekken bruin, die geen water wist.
Ach! al te groot vertrouwen!
Wat hebben ze vaak zich vergist –
Mijn handen! mijn handen! hoe dikwijls
hun schoonst bedoelen gemist.
Nu gaan ze welken en kwijnen,
ze laten zich niet meer gebieden,
uiteen valt de kunstige,
fijne gehoorzame machien –
O handen, mijn handen, gauw zal ik
uw schrift niet langer zien.
Dan worden ze mager en beven,
in verlangen naar eeuwige rust,
dan is ‘t laatste woord geschreven
het laatste kaarsje geblust
En mijn handen, mijn handen, voor ‘t laatst nog
door lieve lippen gekust.
Lied: Handen heb je om te geven
Inleiding lezingen: Wij gaan de weg van oude woorden, van overlevering die wij van onze ouders hoorden, in eigen luisterkring, verhalen uit geloof ,geboren om onze weg te gaan met tekens die ons veel beloven, opdat wij ze nieuw verstaan. Wij zijn een schakel van de keten, verbintenis van hoop, mensen op zoek naar beter weten, voor een oprechte levensloop. Er is geen God aan onze zijde, die zegt zo ga je goed, wel één die roept door alle tijden, zoek verder het komt goed. (T: Jan van Opbergen)
PSALM 90..enigzins vrij uit 150 psalmen vrij Huub Oosterhuis
Een veilige toevlucht zijt Gij altijd geweest van geslacht op geslacht.
De bergen stonden nog niet, de aarde lag nog in weeen, er was nog niemand geboren.
Toen al, eeuwigheid nu, waart Gij de enige ware, en zo zal het blijven.
Gij doet het mensenkind tot stof vergaan.
Gij zegt: ga jij, kind van Adam.
Duizend jaren zijn in Jouw ogen als de dag van gisteren, weg, als een seconde van waken.
Gij vaagt ons weg als een droom in de morgen, wij zijn als het gras
dat ‘s morgens bloeit en ‘s avonds is het verdord.
Gij laait, een verterend vuurwerk.
Gij houdt ons tegen Jouw licht.
Al het intieme doorziet Gij.
Jouw hartstocht is ons te groot, wij durven niet met Jou gaan.
Gij verblindt ons- temper Jouw aanschijn
onze adem kan Jou niet bijhouden
Gij zijt te veel voor één leven.
Zeventig jaren zijn onze dagen,
als wij sterk zijn tachtig of negentig.
Het meeste is zwoegen en pijn en plots vliegen wij heen.
Is dat ontferming, liefde en trouw?
Geef antwoord, stormende God.
Ik tel mijn dagen- hoelang nog? Ik wil een wijs en vredig hart.
Hoelang nog wachten op antwoord, onvoorspelbare Grote Liefde?
Ik wil wakker worden in de morgen en weten dat jij bestaat.
Ik wil gelukkig zijn met jou, iedere dag, nooit meer niet.
Maak mij evenveel dagen gelukkig als ik ongelukkig ben geweest in de jaren zonder jou.
Doe mij weten: omvat Jouw ontferming ook onze kinderen- hoe werkt dat?
Jij, enige ware, geef kracht en bestemming aan de werken van onze handen.
Dat ze stand zullen houden.
Geef richting aan het werk van mijn handen.
Tussenzang: Heer onze Heer hoe zijt gij aanwezig
Wat mij raakt – (Was mich bewegt) Rainer Maria Rilke
Men moet de dingen de eigen stille ongestoorde ontwikkeling laten
die diep van binnen komt; die door niets gedwongen of versneld kan worden.
Alles in het leven is groeien en vormt zich, rijpt zoals de boom,
die zijn sapstroom niet stuwt en rustig in de lentestormen staat, zonder de angst dat er straks geen zomer kan komen.
Die zomer komt toch!
Maar slechts voor de geduldigen die leven alsof de eeuwigheid voor hen ligt, zorgeloos stil en wijds.
Men moet geduld hebben voor onopgeloste zaken in ons hart en proberen de vragen zelf te koesteren als gesloten kamers en als boeken, die in een zeer vreemde taal geschreven zijn.
Het komt erop aan alles te leven.
Als je de vragen leeft, leef je misschien langzaam maar zeker
zonder het te merken op een goede dag het antwoord in.
Canon: Groot is de wereld en lang duurt de tijd
Beeldmeditatie – Het jaar in bloemen ter nagedachtenis aan Frits Bakker. We kijken naar het werk van Frits handen en luisteren naar het werk van zijn geest
Januari- in een was van mist en winterkou staat daar ineens de toverhazelaar in bloei. We zien de opgaande en ondergaande zon in het midden. De zon verschijnt aan de horizon. De toverhazelaar met haar gele bloesemtrossen bevestigt het verlangen naar een stralend begin van een nieuw jaar. Deze mandala nodigt uit om de onverwachte dagen met een gouden randje hoopvol tegemoet te zien. Voor wie het zien wil, zijn die er het hele jaar door.
Februari- als de zon zich maar even laat zien, opent het sneeuwklokje zich en zingt zij de eerste zilveren tonen van een lenteliedje. Wordt het koud en donker, dan sluit zij zich weer en buigt haar hoofd, wachtend op een nieuwe zonnestraal. De bewegingen van openen en sluiten, van een naar binnen en naar buiten kerende houding, kan zich alleen en samen voor doen.
Maart- Uit de koude grond komt de crocus smetteloos tevoorschijn. Van een gesloten bol groeiend naar openheid, het licht van de zon in volle glorie ontvangend. Wat een kleurig tapijt als ze met velen zijn en een kale tuin veranderen in een feestzaal als voor de lentebruid!
April- al luidt het weerbericht ‘vorst aan de grond’ de narcis buigt niet. De lentezon maakt haar muzikaal. Zij schalt het rond voor iedereen die het horen wil: ‘Word wakker, rijs op en leef.’ Zou daar de bijnaam Paasbloem vandaan komen? De kelkvorm van de bloem lijkt op een trompet, die zijn lenteboodschap over het land uitbazuint. De vrolijke kleuren geel en oranje hebben een verruimende werking en onderstrepen zo de voorjaarsboodschap voor iedereen die het horen wil: ‘het licht is terug.’
Mei- Zie daar de zachtroze rozenstruik bij de muur van een oud kasteel bij voorbeeld, het is de eglantier waaronder geliefden samenkomen. Ook het geurend blad verraadt: hier is iets moois aan het bloeien. Deze roos met vijf bloemblaadjes: zacht roze en zacht blauw roepen de frisheid van een meimorgen op. De knoppen en bloemen varen er wel bij. Zo ook de liefde. De middeleeuwse dichteres Beatrijs laat geliefden samenkomen onder de eglantier. De eglantier draagt de hele zomer geurige blaadjes. Liefde die duren mag. De eglantier wordt ook wel Christusroos genoemd naar een oude legende ….
Juni- een uiterst fragiele stengel met dat kreukelige jurkje van crepe papier. Verbaas je over zoveel gratie, tederheid en kwetsbaarheid in een stralende klaproos van slechts één dag. Een slordig opgevouwen klaproos zal eenmaal open wapperen en golven alsof er overal in de berm van de weg gevlagd wordt. Bij het ontluiken van de bloem vallen de kelkblaadjes af. De stamper verandert in een doosvrucht met gaatjes. Wanneer de wind rammelend de stengel doet schudden worden de zaadjes naar buiten geslingerd.
Juli- in de hoop het heelal te ontdekken vergeet de mens vaak de hemelsblauwe korenbloemen, die aan zijn voeten groeien. Korenbloemen staan in rommelige bosjes bij elkaar, in elkaar verstrengeld en wiegend in de wind. Deze bloemen zijn bij uitstek de sporen van dansende voeten aldus Frits Bakker.
Augustus- Zich voegend naar het volle licht kleedt de zonnebloem zich in geel en goud en in de zoele zomerwind hoor je haar het zonnelied zingen. Haar Franse naam is Tournesol, deze beeldende naam voor de koningin der bloemen suggereert dat de bloem dagelijks met de zon meedraait. ‘s morgens begroet zij met haar donkerbruine oog de zon, drinkt zich vol aan het licht in het hete middaguur en rust stralend uit, tot zij na dit zonnebad voldaan ligt na te gloeien in de warme zomeravond. Het is hoogzomer en vrijheid alom.
September- de oost-indische kers met hun oranje kelken en hun lange sporen lijken ze op vrolijke elfjes die lachend overal tussendoor dansen. Al kruipend door poortjes van licht, lucht en aarde wordt elk plekje omgetoverd in een feeënverblijf.
Oktober- een chrysant op een zonnige herfstdag. Dauwdruppels glinsteren op een goudgele bol. Ontelbare blaadjes beschermen het hart, totdat er één valt en dan nog een, en nog een.. Vanuit volle bloei wordt de aarde langzaam bedekt met het vallende blad. We ervaren het ieder jaar in de herfst: de aarde ontfermt zich steeds opnieuw over het sterven van schoonheid.
November- Diep in de herfst geen vlinder en geen bij.. even nog een late roos in de stilte van een vochtige herfst : broos, verdroogd, verstild als een heimwee naar licht. Zo gaat zij uitgegloeid de nacht in een zoet geheim meedragend. Schoonheid vergaat en keert terug naar de donkere aarde. Open je en geef je over aan deze natuurlijke gang der dingen. Al weet je nog niet hoe het leven weer op zal opbloeien.
December- Het jaar loopt ten einde.. een witte koningslelie verschijnt in de donkere dagen voor Kerstmis. Verwachting en de komst van het licht dat opnieuw geboren wil worden. De witte lelie met zijn omkrullende bladeren in het midden, bereid om het nieuwe licht te ontvangen. Wijd open in ontvankelijkheid, in verwachting groeien naar het licht.
Het jaar is rond en koos vorm in alle kleuren van de regenboog. Tussen hemel en aarde verschenen bloem na bloem, in een voortdurend proces van ontluiken, groeien en openbloeien om zich geheel en al te geven in hoogbloei in het zaad dat alles bevat. Dan geven zij zich over aan moeder aarde bij wie het leven begon. Een jaar rond, onze levensloop in cirkels zonder einde of begin waarin wij jaar in jaar uit willen blijven getuigen van het onstuitbaar verlangen naar licht.
Geloofslied: Op mijn levenslange reizen
Collecte/ Muzikaal/ tafel klaarmaken
Voorbeden ( 1e gedeelte Huub Oosterhuis)
‘Wat ik gewild heb
wat ik gedaan heb
wat mij gedaan werd
wat ik misdaan heb
wat ongezegd bleef
wat onverzoend bleef
al het beschamende
neem het van mij
en dat ik dit was
en geen ander
Hier ben ik .’
Acclamatie : Dan nog
Bidden wij over al onze gedroomde daden en voor wat nog braak ligt …
Omtrent de zorgen en lasten die gedragen moeten worden vooral elders en ook hier
Hoop doet leven, ook tussen de afgestorven takken ontstaat nieuw leven.
Wij bidden in stilte voor ieders persoonlijke intenties aan dromen en daden
“Wees niet bezorgd om iets, maar bid over alles”
Acclamatie : Blijf niet staren op wat vroeger was ..
Bewaar in uw liefde hen die wij hier gedenken Frits, Bert, Jos, Toon, ….
kaarsjes aan
Hoed hen en hun naastbestaanden in Jouw Liefde die duurt en duurt.
Acclamatie : Koester de namen de lange versie
Tafelgebed:
God, Eeuwige,
levende stroom die ons doet leven.
Jij bent de bron van al wat leeft.
Onze Vader, onze moeder ben Je.
Zo koester Je ons
mensen uit aarde gemaakt
kwetsbaar als het gras
en de bloemen op het veld.
Jij houdt ons
de hand boven het hoofd
als een boom
die ons beschaduwt.
JIJ OORSPRONG VAN DUIZEND DINGEN
AARDE EN HEMELGEWELF
BRON VAN WAARUIT WIJ JOU ONTVINGEN
JOU DE GROND VAN ONSZELF
Wij danken Je, God
om het vertrouwen
dat Je aan ons schenkt,
jouw trouw
waarop wij kunnen bouwen.
Ieder van ons
is Jou oneindig lief
en toch denken wij vooral
aan Jouw beeld ten voeten uit,
Jezus van Nazaret,
levensboom en levend water
waarmee wij ons verbonden voelen
als ranken aan de wijnstok,
als bladeren van een boom.
Als wij zijn wegen gaan
geef Jij ons levenskracht
om mens te worden naar Jouw beeld
en kunnen ook wij
liefde geven
als uit een bron van stromend water
die nooit opdroogt.
JIJ OORSPRONG VAN DUIZEND DINGEN
AARDE EN HEMELGEWELF
BRON VAN WAARUIT WIJ JOU ONTVINGEN
JOU DE GROND VAN ONSZELF
Zijn woord en daad werd levend water
bron van overvloed
aan moed en geloof.
Een onbekend land van vertrouwen
bloeit er van open:
mensen vinden elkaar
zingen elkaar een nieuwe toekomst tegemoet.
Zij delen er brood en wijn en meer dan dat.
Zo was zijn gebaar,
waarin heel zijn leven samenstroomde,
toen hij op die laatste avond
brood nam, het brak
en aan zijn vrienden uitdeelde
met de woorden:
Neemt en eet:
zo blijf ik onder jullie
als gebroken brood
dat wordt gedeeld tot geluk
van jou en jou en jou.
Ook de beker liet hij rondgaan en zei:
Dit is mijn bloedeigen leven.
Blijf zo met mij
en met elkaar verbonden
om samen een nieuw begin te maken.
Zo gedenken wij zijn dromen en doen;
zijn dood en opstaan
als de levende in ons midden
overal en elke keer
waar twee of drie
in zijn naam bijeen zijn
en hun leven willen delen.
In verbondenheid met hem,
gedenken wij Jou,
de grond onder onze voeten.
JIJ OORSPRONG VAN DUIZEND DINGEN
AARDE EN HEMELGEWELF
BRON VAN WAARUIT WIJ JOU ONTVINGEN
JOU DE GROND VAN ONSZELF
Gezegend en geloofd,
Jij goede Geest
die nieuwe geschiedenis schrijft
met andere namen,
die mensen samenbrengt en bezielt
om Jouw dromen te durven en te doen
onderweg naar morgen en overmorgen.
Maak ons standvastig,
trouw aan elkaar,
vol zorg dat niemand achterblijft.
Maak ons vrolijk en eensgezind
sterk als bomen
die weer en wind doorstaan.
Op jouw adem bidden wij het gebed
dat ons van eeuwenher gegeven is,
van mond tot mond en van hart tot hart:
Onze Vader en Wees Gegroet ..…
Vredeswens
Dat we blijven dromen en doen: werken aan vrede in Jezus’naam. Vrede voor de wereld waarin wij leven door om te kijken naar de ander, elkaar aan te kijken, elkaar de hand reiken en uw jouw vredeswens te delen.
Vredeslied: Zuster en broeder vrede voor jou
Breken en delen
Weet dat ieder een welkom is aan deze tafel.
Brekend en delend houden wij elkaar bijeen
Communielied: Wij leven op aarde en dromen de hemel maar niet zonder jou erbij …
Afsluiting Tafelgebed
Dankbaar voor dit samenzijn in zijn naam, voor de laatste keer in 2025. Het jaar is rond.
Met de kracht van ons geloof en ongeloof, twijfel en dromen willen wij de nieuwe dagen van 2026 tegemoet gaan.
Goed om te weten
4 januari Driekoningen – Wilton
Kerstgroepexpositie Sint Cathrien ‘s middags t/m 11 januari 2026…
3 januari 1e zaterdag van de maand 15.30u viering straat pastoraat in de Clarazaal of in de kapel van der Does Willebossingel 11
7 januari 1e woensdag van de maand oec. Vredesgebed St. Jan
Slotgedachte
We gaan luisteren naar en meebidden met Corry die deze tekst van Diettrich Bonhoeffer voor gaat lezen. Diettrich Bonhoeffer was een vooraanstaand Duits kerkleider, theoloog, verzetsstrijder tegen het nazisme. Bekend van de Bekennende Kirche. Dit gebed is bekend als zijn laatse kerstgroet die hij onder zwaar regime in gevangenschap naar zijn dierbaren stuurde. Een paar maanden later werd hij op 9 april 1945 geëxecuteerd.
Door goede machten trouw en stil omgeven,
behoed, getroost, zo wonderlijk en klaar,
zo wil ik graag met u, mijn liefsten leven
en met u ingaan in het nieuwe jaar
Wil nog de oude pijn ons hart vernielen,
drukt nog de last van ‘t leed dat ons beklemt,
o Heer, geef onze opgejaagde zielen
het heil waarvoor Gij zelf ons hebt bestemd.
En wilt Gij ons de bittere beker geven
met leed gevuld tot aan de hoogste rand,
dan nemen we hem dankbaar zonder beven
aan uit uw goede, uw geliefde hand.
Wilt Gij ons nog nog eenmaal vreugde schenken
om deze wereld en haar zonneschijn,
leer ons wat is geleden dan herdenken,
geheel van U zal dan ons leven zijn.
Laat warm en stil de kaarsen branden heden,
die Gij hier in ons duister hebt gebracht,
breng als het kan ons samen, geef ons vrede.
Wij weten het, uw licht schijnt in de nacht.
Valt om ons heen steeds meer het diepe zwijgen,
deeenzaamheid, die nergens uitkomst ziet,
laat ons dan allerwege horen stijgen
tot lof van U het wereldwijde lied.
In goede machten liefderijk geborgen verwachten wij getroost wat komen mag.
God is met ons des avonds en des morgens
is zeker met ons elke nieuwe dag.
Zegenbede
Wil om het nieuwe jaar uw armen slaan- Herman Verbeek
en doe dit jaar voldoening aan, wees in dit nieuwe jaar gezegend.
En elke dag zij rond gemaakt en elke naam zij rijp en naakt, een boomgaard waar het regent.
Van kracht uit angst, van moed uit dood,
wees in uw tijd en aandacht groot en zo wordt gij bejegend.
En wordt een leed u aangezegd, uw naaste blijft aan u gehecht,
de zorg en last niet wegend
Zo Moge de Levende met ons gaan in ons dromen en doen
onze weg verlichten om met bezielde kracht door te gaan
Amen
Slotlied: Wonen overal