In gesprek met . . . Jack Steeghs

Een voorganger afkomstig van een boerenbedrijf: dat hebben we nog niet eerder meegemaakt.
Het maakt mij – en ik denk veel anderen – nieuwsgierig.
Jack is nu bijna vijf maanden werkzaam bij ons. Hij heeft zich voorgesteld in de Salvatoriaan en in Cello; hij komt over als een hartelijke, open en ontspannen man. We weten het een en ander van hem, maar wie is hij, wat drijft hem, wat zijn zijn plannen en idealen? Toen wij (schrijfgroep website) hem vroegen of hij op de website meer over hemzelf wilde vertellen, zei hij spontaan ja. En op een mooie wintermiddag zitten we samen in de Schaapskooi te praten alsof we elkaar al tijden kennen.

Eerst vraag ik hoe het hem in de eerste maanden in onze gemeenschap vergaan is? Jack heeft tot nu toe zo’n beetje aan alles geproefd, heeft veel mensen ontmoet, heeft kennis gemaakt met heel wat werkgroepen, vergaderingen bijgewoond, ziet dat er ontzettend veel gedaan wordt, onthoudt nog niet alle namen, vindt het nog steeds heel bijzonder dat hij hier werkt, dat men hem uitgekozen heeft. Het is fijn om samen te werken met de andere leden van de pastoraatsgroep, “pittige meiden” volgens hem. Ook goed om geregeld contact te hebben met alle andere voorgangers.
JackSteegs_MetWerkgroepAanKeukentafel
Kort na elkaar is hij in enkele vieringen voorgegaan en heeft daar over het algemeen goede reacties op gekregen, heeft bemoediging ervaren. Daar is hij blij mee, want hij heeft in het verleden wel eens andere ervaringen gehad. Zo te horen voelt hij zich thuis en is hij al behoorlijk ingeburgerd.

Wel vindt hij, dat er erg veel te doen is, en in 16 uur per week kun je nu eenmaal niet alle aspecten van gemeenschapswerk op je nek nemen. Een viering voorbereiden neemt dan al gauw een groot deel van die uren in beslag: overweging schrijven, liederen uitzoeken met de koren, PowerPoint-presentatie maken, viering uittypen, contact opnemen met lectoren en nog een hoop andere dingetjes waaraan gedacht moet worden.

Er worden nieuwe plannen gesmeed, maar hij ziet heel goed, dat je dan niet tegelijk al het “oude’ in stand kan houden, er mogen keuzes gemaakt worden. Hij kan goed van zichzelf inschatten waar zijn grenzen liggen. Huisbezoek, individuele contacten schieten er voorlopig bij in.
Maar hard werken is hij gewend! Als je opgegroeid bent op een boerenbedrijf weet je wel wat dat is. Dag en soms ook nacht, ook in het weekend, weinig vrije dagen…..

Hij is geboren en getogen in de Peel (1964), in Neerkant bij Deurne. Ja, dat dorp in de boeken van Toon Kortooms en ook dat “Dorp” van Wim Sonneveld! Jack is enig kind en het was vanzelfsprekend dat hij het bedrijf van zijn ouders te zijner tijd zou overnemen. Met de zorg voor 1500 varkens. Voor mij als leek is dat een groot aantal, maar omdat het vleesvarkens zijn heb je volgens Jack (in de tijd dat hij varkenshouder was) met zo’n aantal “slechts” een middelgroot bedrijf…

Hij houdt van het werk en van de dieren, maar loopt wat vast in het traditionele katholieke milieu en in het verzakelijkte boerenmilieu, hij heeft grote behoefte aan geestelijke voeding.

En de tijden veranderen: alles moet grootschaliger, economischer, er is weinig persoonlijke aandacht voor individuele boeren. Het is vaak een eenzaam bestaan. Jack wilde verantwoord boeren waarbij zorg voor het welzijn van de dieren en voor het milieu voorop staan. Tenslotte verkoopt hij het bedrijf in 1997 en gaat op 33-jarige leeftijd theologie studeren, een totale ommezwaai! Hij is inmiddels getrouwd met Hadewieg, een Drentse boerendochter van protestantse huize…een boeiende combinatie.

JackSteegs_OntmoetingstafelRondom het stoppen met varkens houden vraagt hij zich af of opnieuw studeren wel kan; het was lang geleden dat hij Engels leerde op de Landbouwschool in Helmond; in het eerste jaar heeft hij een paar Engelstalige theologieboeken bijna letterlijk zitten vertalen met behulp van woordenboeken, maar doorzetten zou en moest hij! En als je iets echt wil en het past bij je dan lukt het ook! Zie hier een belangrijke karaktertrek van Jack.

Tijdens zijn studiefase solliciteerde hij op een projectfunctie bij de Diocesane Werkgroep Kerk, Landbouw en Platteland in het aartsbisdom Utrecht. Jack ging vijf jaar lang letterlijk de boer op in alle dekenaten, peilde waar tuinders en boeren behoefte aan hadden en wat de kerk eventueel voor hen kon betekenen, startte gesprekskringen, bracht burgers en boeren in parochies bij elkaar.

Voor de duidelijkheid: het aartsbisdom Utrecht omvat de provincies Overijssel, Gelderland, Utrecht en een deel van de Flevopolder, met heel veel platteland! Hij reisde dus ontzettend veel, maar dit werk gaf hem veel voldoening.

Na zijn projectfunctie kreeg hij in een andere functie te maken met de vele fusies van parochies, ontslag van medewerkers, verandering van opvattingen, striktere regels, met soms uitsluiting van mensen, met onrecht. En als er één ding is waar hij niet tegen kan, is het juist dát. Hij hield het niet meer vol.

“Van crises leer je”, zegt Jack, “ je wordt eigen-wijs.” Dus is hij daarna als zelfstandig ondernemer begonnen, als Boerenpastor. In die hoedanigheid verkent hij sleutelpersonen, netwerken, bezoekt boeren en tuinders en zet projecten op. De afgelopen vijftien jaar heeft Jack de meeste voldoening gekregen door gesprekskringen genaamd “Grond van Leven”: boeren en burgers samen, jong en oud, liefst oecumenisch, in een vertrouwde huiskamersetting. Wat kun je voor elkaar betekenen? Met een goede voorbereiding lopen gesprekken vanzelf en kunnen mensen heel veel voor elkaar betekenen, zo is zijn ervaring.

Naast zijn werk in loondienst voor de San Salvator zit hij momenteel in de eindfase van een project van en voor oudere jongeren in een parochie in Heerlen. Daarnaast schrijft hij artikelen over hoe we met de aarde omgaan, over duurzame ontwikkeling, nieuwe initiatieven, onderhoudt hij contacten met vooruitstrevende gemeenschappen. En ergens doet hij verslag van een viering in een varkensstal. Ach, waarom niet? …… En ja, hij schrijft ook af en toe poëtische gedachten die hem tijdens wandelingen te binnen schieten. (kijk eens op www.vroedman.nl)

Hadewieg en Jack verhuisden zo’n 18 jaar geleden naar Zaltbommel, en kregen 5 kinderen: een dochter en vier zonen, die nu in de leeftijd tussen 8 en 20 jaar oud zijn. Maar ook in de Bommelerwaard mist hij een gemeenschap waar hij de inspiratie, de broodnodige religieuze voedingsbodem voor zijn eigen geloofsleven kan vinden: met voeten in de aarde, geworteld in een goede humuslaag, gevoed door christelijke bronnen. En toen kwam de vacature bij de San Salvator gemeenschap!

Naast diaconie vindt hij gemeenschapsopbouw heel belangrijk. Goede voorwaarden scheppen, zodat uit een vertrouwde, veilige bedding “iets voor een ander betekenen” vanzelfsprekend wordt.

We zijn nog lang niet uitgepraat als de tijd om is, omdat we allebei naar een andere afspraak moeten. In de auto zit ik te bedenken hoe ik van álles wat deze duizendpoot vertelde een samenhangend verhaal kan maken. …

Dank je wel voor dit gesprek Jack, ik wens je alle goeds en hoop, dat jouw werk in de “buitengebieden” en je werk in onze gemeenschap elkaar mooi zullen bevruchten, om maar in tuinderstermen te spreken. Zo blijven we een b(l)oeiende gemeenschap.

Ans Mettes. januari 2017

1 reactie

  1. Toos Verdonk

    ma 30th jan 2017 at 13:00

    Jack, wat krijgen we via dit interview een schitterende inkijk in jouw ontwikkeling voordat je onze nieuwe pastor werd! Na het werken met o.a. 1500 varkens – en wie weet heb je in je andere functies ook veel ‘ezels’ ontmoet?- kan de omgang met 600 eigen-wijze schapen geen probleem meer voor je zijn! Fijn dat je bij ons ‘geland’ bent! Jou en ons wens ik inspirerende jaren toe!

    Beantwoorden

Reactie plaatsen